Symbolisch
Als je naar de dom kijkt, zie je Utrecht,
Onderdoor als een toegang naar het niets: de dom is al weg.
Wel word je ontvangen door de vrouw die lijkt te strijden tegen een strijd die al gestreden is; de vrijheid.
Zo passeer je de gedenksteen van nog meer gepasseerde zaken die eigenlijk nog actueel zijn.
Dit is een plein van het verleden die door het water naar het heden stroomt.
Waar je in het heden terechtkomt, daar zie je afval: consumptie die de straten kleurt.
Het heden is overal consumeren, dit leidt ons naar het centrum van de stad,
Het centrum van nu, waar het verleden nog alleen maar op borden te lezen is.
Toch lijkt dit gevierd te worden, is dit terecht?
Alleen de natuur, die als een gefilterde werkelijkheid door de stad heen nog te zien is in zijn
sterkste vorm van de bomen herinneren ons nog aan waar we vandaag komen.
De stad sluit ons steeds meer in, maar we willen niet meer ontsnappen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten